Chęciny

W Chęcinach (13 km od Kielc) znajdują się Ruiny zamku królewskiego z 2. połowy XIII w. Budowę fortecy rozpoczęto prawdopodobnie około 1295-1300 roku. Wówczas została zbudowana górna część Zamku, składającą się z dwóch cylindrycznych baszt obronnych i dziedzińca. Ta część Zamku została zbudowana jako część mieszkalna. Zamek posiadał swoją własną kaplicę, ulokowaną przy baszcie wschodniej. Skarbiec zamkowy był przechowywany w pomieszczeniu położonym nad kaplicą. Pewne jest, iż Zamek istniał w 1306 roku, kiedy król Władysław Łokietek ofiarował budowlę biskupowi krakowskiemu Janowi Muskacie. Rok później w pretekście wykrycia spisku przeciw królowi Zamek ponownie stał się własnością króla. W 1318 roku skarbiec Archidiecezji Gnieźnieńskiej został zdeponowany w Zamku i pozostawał chroniony przeciw wojskom Zakonu Krzyżackiego. Zamek odegrał istotną rolę jako miejsce zgromadzenia wojsk ziem małopolski i wielkopolski przed wyruszeniem w 1331 roku na Bitwę pod Płowcami z Zakonem Krzyżackim. W pierwszej połowie XIV wieku warownia została rozbudowana przez króla Kazimierza III Wielkiego. W 1576 roku zbudowano Dolny Dziedziniec z kwadratową basztą, tworząc obecny zarys Zamku. Wówczas Zamek stał się rezydencją królowej Adelajdy Heskiej. W kolejnych latach na Zamku mieszkały: Elżbieta Łokietkówna, Zofia Holszańska i jej syn Władysław Warneńczyk oraz z pochodzenia Włoszka – królowa Polski Bona Sforza. W późniejszym czasie warownia była wykorzystywana jako więzienie stanu, a lochy umieszczono pod wschodnią basztą. Pośród uwięzionych znajdowali się: Michael Küchmeister von Sternberg – przyszły Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego oraz Andrzej Wingold, brat przyrodni Króla Jagiełły. Zamek na krótko odzyskał swoją świetność dzięki odbudowie poczynionej przez starostę chęcińskiego Stanisława Branickiego. Jednakże w drugiej połowie XVI wieku, Zamek zaczął popadać w ruinę. W 1588 roku sejm nakazał wyniesienie ksiąg z Zamku do kościoła parafialnego. W 1607 roku Zamek został zaatakowany i spalony przez rokosz Zebrzydowskiego. W 1657 roku Zamek został po raz kolejny podpalony i częściowo zniszczony przez wojska Rakoczego. Podczas Potopu Szwedzkiego Zamek został zniszczony i pozostaje trwałą ruiną do dzisiaj. Ruiny Zamku były wielokrotnie konserwowane. Pierwsze poważne prace zabezpieczające ruiny przed zniszczeniem były prowadzone w 1877 roku. Pomiędzy I a II wojną światową ruiny Zamku były konserwowane przez ówczesnego burmistrza miasta Chęciny – Edmunda Padechowicza. Po II wojnie światowej prowadzono kolejne prace zabezpieczające na Zamku. Odbudowano środkową basztę, a we wschodniej baszcie urządzono punkt widokowy.

 

W pobliżu zamku znajduje Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej, umiejscowione w nieczynnym kamieniołomie w Korzecku, w pobliżu którego utworzono rezerwat przyrody nieożywionej Góra Rzepka, obejmując szczególną ochroną wychodnie skał dewońskich oraz ślady górnictwa kruszcowego. Kompleks ECEG składa się z pięciu dwukondygnacyjnych budynków o łącznej powierzchni ok. 6,5 tys. m² i w 90% zasilany jest z odnawialnych źródeł energii.

 

news-1-intro checiny g

 

W budynku głównym (A) znajduje się osadzona w blokach skalnych sala audytoryjna dla 240 osób. W budynku laboratoryjnym-dydaktycznym (B) umieszczona jest 60-osobowa sala konferencyjna, która może zostać podzielona na trzy części. W budynku B znajdują się także pracownie dydaktyczne i sześć laboratoriów: geofizyczne; hydrogeochemiczne i hydrodynamiczne; kartowania geologicznego; komputerowe; mikroskopowe; przygotowania próbek geologicznych. W trzech pozostałych budynkach (C, D, E) utworzono 170 miejsc hotelowych dla kadry i gości ośrodka oraz studentów. Ponadto znajdują się w nich sale warsztatowe. Na terenie ośrodka funkcjonuje 50 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i cztery dla autokarów.

Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej otrzymało tytuł najlepszego budynku użyteczności publicznej w Polsce w konkursie European Property Awards. Zostało również nagrodzone Złotym Medalem w kategorii obiekty użyteczności publicznej w konkursie Świętokrzyska Budowla Roku 2015. W 2017 obiekt był nominowany do Nagrody Unii Europejskiej w konkursie architektury współczesnej im. Miesa van der Rohe.

[źródło: Wikipedia]

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest